Harmony Korine'in ilk yönetmenlik denemesi olan Gummo (1997), izleyiciyi geleneksel anlatı yapılarının dışına çıkarak, bir kasırganın yıkımından sonra hayata tutunmaya çalışan bir kasabanın sakinlerinin parçalı ve rahatsız edici portresini sunuyor. Film, belgesel ile kurgu arasında gidip gelen benzersiz bir tarzla, karakterlerin anlamsız ve sıradan günlük rutinlerini, beklenmedik komik anlarla ve dramatik kesitlerle harmanlıyor. Senaryo veya net bir olay örgüsü yerine, kasabanın gençlerinin ve yetişkinlerinin marjinalleşmiş, bazen şok edici davranışlarına odaklanan Gummo, seyirciyi rahatsız ederek düşünmeye zorluyor. Oyunculuklar çoğunlukla profesyonel olmayan oyuncular tarafından sergilenmiş, bu da filme ham ve otantik bir hava katıyor. Korine'in vizyonu, terk edilmiş mekanların kasvetli atmosferini, deneysel bir sinema diliyle birleştirerek, Amerikan banliyölerinin unutulmuş kesimlerine sert bir bakış atıyor. Gummo, izlenmesi gereken bir film çünkü sınırları zorlayan, kategorize edilemeyen ve seyircisini pasif izleyici konumundan çıkaran nadir yapımlardan biri. Komedi ve dram unsurlarını alışılmadık şekilde dengelerken, toplumun kenarında kalmış bireylerin insanlığını, tüm çıplaklığı ve absürtlüğüyle yansıtıyor. Kült statüsüne ulaşmış bu film, bağımsız sinemanın cesur örneklerinden biri olarak sinema tarihindeki yerini koruyor.