Michelangelo Antonioni'nin 1962 yapımı 'L'Eclisse' (Tutulma), modernite, yabancılaşma ve insan ilişkilerinin kırılganlığı üzerine derin bir meditasyondur. Film, Monica Vitti'nin canlandırdığı Vittoria adlı genç bir çevirmenin, Alain Delon'un oynadığı enerjik ama maddiyata takıntılı borsacı Piero ile tanışması ve aralarında gelişen tutkulu ancak baştan sorunlu ilişkiyi merkezine alır. Antonioni, bu ilişkiyi basit bir aşk hikayesi olarak anlatmak yerine, 1960'ların İtalya'sının yükselen kapitalist düzeninde bireylerin duygusal boşluğunu ve birbirlerine yabancılaşmasını inceler.

Vittoria ve Piero'nun buluşmaları, ayrılıkları ve yeniden bir araya gelişleri, Roma'nın modernist mahallelerinde, özellikle de EUR bölgesinde geçer. Bu mekanlar, soğuk ve insansız mimarisiyle karakterlerin iç dünyalarındaki kopukluğu yansıtır. Antonioni'nin görsel dili, uzun planlar, anlam yüklü sessizlikler ve nesnelerin, mimarinin neredeyse karakter kadar önem kazandığı kompozisyonlarla dikkat çeker. Monica Vitti, Vittoria'nın melankolisini, kaygısını ve arayışını muazzam bir incelikle aktarırken, Alain Delon da Piero'nun çekiciliğinin altındaki boşluğu ve materyalist dürtülerini etkileyici bir şekilde sunar.

'L'Eclisse', Antonioni'nin 'modernite üçlemesi'nin ('L'Avventura', 'La Notte', 'L'Eclisse') son ve belki de en soyut halkasıdır. Geleneksel anlatı yapılarını reddederek, izleyiciyi karakterlerin psikolojik durumları ve çevreleri arasındaki ilişkiyi yorumlamaya davet eder. Ünlü final sekansı, karakterlerin olmadığı, sadece mekanların ve nesnelerin görüldüğü yaklaşık yedi dakikalık bir dizi, sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkileyici sonlarından biridir. İzlenmesi gereken bir filmdir çünkü sadece bir hikaye anlatmaz, bir duygu durumu, bir çağın ruh halini yakalar. 20. yüzyılın insanının yalnızlığını, iletişimsizliğini ve anlam arayışını anlamak isteyen her sinemasever için temel bir yapıttır.