Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölüm döşeğindeki bir adamın, Aleksey'in, zihninde canlanan anılarla ilerler. Bu anılar yalnızca çocukluğuna, annesine ve ailesine dair kişisel sahnelerden ibaret değildir; aynı zamanda Sovyetler Birliği'nin yakın tarihine, İkinci Dünya Savaşı'na ve toplumsal dönüşümlere dair belgesel görüntülerle ve metaforlarla iç içe geçer. Tarkovski, kronolojik bir anlatı yerine, rüya, anı ve tarihin birbirine karıştığı akışkan bir yapı kurar.

Oyunculuk performansları, filmin duygusal derinliğine büyük katkı sağlar. Margarita Terekhova, hem annenin genç halini hem de adamın eski eşini aynı anda canlandırarak unutulmaz bir etki bırakır. Innokentiy Smoktunovskiy'in anlatıcı sesi ise filmin melankolik ve düşündürücü atmosferini taşır. Tarkovski'nin yönetmenliği, su, ateş, rüzgar ve yansımalar gibi doğal imgeleri kullanışıyla adeta bir ressamın fırçası gibidir. Her kare, derin bir anlam ve güzellik taşır.

'Mirror', izlenmesi gereken bir filmdir çünkü yalnızca bir hikaye anlatmaz, bir deneyim sunar. Belleğin, zamanın ve tarihin doğasını sorgulayan bu sinema şaheseri, seyirciyi kendi geçmişi ve varoluşu üzerine düşünmeye davet eder. Görsel şiir olarak nitelendirilebilecek bu film, geleneksel anlatı yapılarından uzak durur ve duygusal bir iz bırakmayı hedefler. Tarkovski'nin otobiyografik unsurlarla beslediği bu yapım, hem kişisel bir itirafname hem de bir neslin kolektif hafızasının yansımasıdır. Sinemanın anlatım olanaklarını zorlayan 'Mirror', her izleyişte yeni anlamlar keşfedilebilecek, zamansız bir başyapıttır.