Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en çok tartışılan ve en rahatsız edici filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın aynı adlı eserinden uyarlanan film, hikayeyi II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'ne taşır. Dört güçlü adam - bir Dük, bir Başpiskopos, bir Yargıç ve bir Başkan - genç erkek ve kızları kaçırarak uzak bir malikaneye kapatır ve onlara 120 gün boyunca sistematik bir işkence, aşağılama ve cinsel şiddet uygular.

Pasolini, bu şok edici görüntüler aracılığıyla faşizmin doğasını, iktidarın yozlaştırıcı etkisini ve tüketim toplumunun insanı nasıl nesneleştirdiğini sert bir alegoriyle eleştirir. Film, seyirciyi bir izleyici olmaktan çıkarıp, bu vahşete tanıklık etmeye zorlayan bir yapıdadır. Oyunculuklar, soğuk ve mesafeli bir şekilde sunulur; karakterler psikolojik derinlikten ziyade, temsil ettikleri güç ve yozlaşmanın birer simgesidir. Pasolini'nin yönetmenliği, her karesiyle kasıtlı bir estetikle çerçevelenmiş bir kabustur.

Film, gösterime girdiği günden beri sansürlenmiş, yasaklanmış ve yoğun eleştirilere maruz kalmıştır. Ancak, salt şok değeri için değil, siyasi ve felsefi derinliği için analiz edilmeyi hak eder. İzleyiciyi rahatsız etmek ve düşündürmek amacıyla yapılmış bu zorlu deneyim, iktidar, itaat, özgürlük ve insanlık durumu üzerine sert sorular sorar. Sadece güçlü mideye ve sinemayı sanatsal bir protesto aracı olarak ciddiye alan izleyicilere hitap eden 'Salò', iz bırakan ve asla unutulmayacak bir filmdir.